หลังจากไปทัวว์ยุโรปมาหนึ่งรอบ

(จริงแล้วก็สวีเดน กับเยอรมัน) 

ถ่ายรูปไว้มากมายจริงกลับบ้านมา

ก็เอาลงฮาร์สดิสไว้หมดเลย

แต่

แต่

แต่

ฮาร์สดิสเจ้ากรรมเปิดไม่ได้

ไม่รู้จะทำไงกับมันดี

เครียดก็เครียด

รูปเป็นหมื่นรูปเลยเอาออกมาไม่ได้

ตอนนี้ก็สวดมนต์อ้อนวอนฟ้าดิน

ขอให้มันเปิดได้ด้วยเถิด

เพี้ยง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน

 ความสุข ความเศร้า ความรู้และอื่นอีกมากมายวันหนึ่งมีประกาศไปยังความรู้สักทั้งหมด

ว่าเกาะกำลังจะจมน้ำ ดังนั้นความรู้สึกทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือ เพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ

ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะ ความรักต้องการที่จะอยู่จนวินาทีสุดท้าย

เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว ความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ

ความรวยแล่นเรือผ่านมาและตอบว่า

“ไม่ได้หลอกฉันรับเธอไว้ไม่ได้เพราะเรือของฉันเต็มไปด้วยเงินและทองฉันไม่มีที่ให้คุณ”

ความรักจึงตัดสินใจถามความเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกัน

“ความแก่ตัวช่วยฉันด้วย”

“ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอกคุณนะทั้งเปียกอาจทำให้เรือฉันเปียกด้วย”

ความเศร้าได้พายเรือใกล้เข้ามา ความรักได้เอยขอความช่วยเหลืออีก

”ความเศร้าอนุญาติให้ฉันขึ้นเรือนะ”

“ไม่ได้หรอกความรักฉันกำลังเศร้ามากเลยฉันต้องการอยู่คนเดียวนะ”

ความสุขได้ผ่านความรักไปแล้วเหมือนกันแต่เขาไม่ได้ยินเสียงร้องเรียกของความรัก

เพราะมัวแต่กำลังสุข ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง”

ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอันมากจนลืมถามชื่อว่าใครคือผู้ใจดีผู้นั้น

เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้งก็จากไปตามทางของแต่ละคน

ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามผู้ที่ช่วยเหลือเขาความรักจึงถามความรู้

” ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน”

ความรู้ตอบอย่างภาคภูมิใจในความรู้ของตนเองว่า

“ เวลา”

ความรักถามอีกว่า

”ทำไมเวลาจึงช่วยฉันหละ”

ความรู้ยิ้มแล้วตอบว่า

“ก็เพราะว่าเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน”

แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เราอาจลืมเลือนไปถ้าหากจะไม้กล่าวถึงเสียเลย

ขณะที่ความรักกำลังหาคนช่วยออกจากเกาะความรักคงยุ่งอยู่กับการมองหาผู้อื่น

จนลืมมองหาความเป็นเพื่อนซึ่งเลือกที่จะอยู่เคียงข้างความรักมาแต่แรก

เพราะความเคยชินจนทำให้ความรักมองไม่เห็นความสำคัญของคำว่าเพื่อน

ในขณะที่ความรักจากไปพร้อมกับกาลเวลาความเป็นเพื่อนรู้สึกดีใจมาก

ที่ความรักปลอดภัยแม้จะต้องห่างกัน

แต่ความเป็นเพื่อนรู้สึกมีความสุข

เพราะความเป็นเพื่อนรู้สึกดีว่าถึงแม้เกาะนี้จะจมลงไปชั่วนิรันดร์ แต่ความเป็นเพื่อนจะเป็นอมตะในใจของความรักตลอดไป

 แม้จะไม่ยิ่งใหญ่แต่จะคงเคียงข้างความรักเสมอ

ความเป็นเพื่อน         รู้ดีว่าตน        ไม่จากไปเหมือนกาลเวลา

ความเป็นเพื่อน          รู้ดีว่าตน       ไม่รังเกียจกันเหมือนความเห็นแก่ตัว

ความเป็นเพื่อน         รู้ดีว่าตน          ไม่แบ่งชนชั้นกันเหมือนความรวย

ความเป็นเพื่อน          รู้ดีว่าตน       ไม่อ้างว้างเหมือนความเศร้า

ความเป็นเพื่อน            รู้ดีว่าตน          ไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนความสุข

ทั้งนี้เพราะ “ความเป็นเพื่อนจะอยู่ในใจของเราและนายตลอดไป